evet. dun turgut bey'e serviste aynen bunu dedim. aslinda sadece 2009 degil, 2008'in ikinci yarisini da unutmayacagim. hatta dusundum de 2008'in de tamamini buna katabiliriz. tam emin olamadim.

2007 aralik 12... malatya'nin s*k gibi soguguna gidiyorsun. gecenin bir vakti yonunu bile anlayamadigin bir kislaya... sabahleyin, yola cikmadan once sevdiceginle kahvalti yapmissin ama gel gor ki bir b*ku anlamadan bu kislanin icinde buluveriyorsun kendini. sanki haftaya geri donecekmissin, kisa bir isi halletmeye gitmissin gibi bir hava olusuyor bunyede. tam 1 hafta sonra anliyorsun neyin ne oldugunu. isin asli oyle degilmis diyorsun. sonra zamanin gecmesi icin yalvariyorsun yukaridakine ama kendisi away veya busy ya da offline oldugu icin sabretmeyi ogreniyorsun. sabir sabir derken son 1 ayin kaliyor.

bu sefer is bulma stresi basiyor bunyeyi. daha ustunde kamuflajin varken bunlari dusunmeye basliyorsun. carsi izinlerinde gidiyorsun internet cafeye. bir pencerede tenine dokunmayi, nefesini hissetmeyi ozledigin sevgiline bakiyorsun. icin burkuluyor. diger pencerede, is bulma sitelerinde oturum aciyorsun. ona buna basvuruyorsun. kafanda tek ses var "bu yil kriz fena vuracak". bu ses tabi ki taburdaki gazinonun televizyonundan gelen ses gibi degil. daha ekolu, daha derinden, daha gaddar...

tezkereyi veriyorlar eline. kus gibisin artik. kanat cirparak istanbul'a donersin bu dakikadan sonra. kanat cirpmiyorsun belki ama yillardir binmek icin ozlemini duydugun ucaga tekrar biniyorsun. havadayken disariyi izlemek yol boyunca oyaliyor. indiginde sevgilinin kollarina atlamak gibisi de yok...

artik evdesin. geleli 3 hafta oldu. birkac is gorusmesine gittin ama biz size haber veririz diyip geri gonderdiler. aksam yemeginde annen konuyu aciyor. "evleneceksiniz ama nasil olacak bu is?" diyor. biraz cani sikkin. sevgilinin abisi aylarca is bulamadigindan dolayi, annen oldukca kaygili. yemek yerken iceride acik olan televizyondan sesler geliyor. ana haber bulteni'nde, ali kirca yaklasan krizden bahsediyor. yemeginden bir lokma daha alip kalkiyorsun masadan. geciyorsun odana, bilgisayarin basina. yakiyorsun yine bir sigara ve is aramaya devam ediyorsun.

birkac gun sonra baska bir yere basvuruyorsun. ufaktan is bulamama panigi yasayan bunyeye artik bu mulakatlar normal geliyor. gidiyorsun firmaya. toplanti odasinda bekletiyorlar. mekan bir anda sariyor seni. daha once gittigin yerlerdeki gibi degil sanki. insan kaynaklari muduru geliyor 5 dakika sonra. konusmaya basliyor, oldukca sicakkanli. belli ki bu konuda iyi egitmis kendini. konusuyorsun da konusuyorsun. anlatiyorsun basindan gecenleri. yok ben bir zamanlar sahnelerde bagirir cagirirdim, soyle soz yazdim, boyle topluluk baskani oldum, boyle organizasyonlara girdim, boyle album cikarttim diye anlatiyorsun. ne kadar komik degil mi? 2 yil once veda etmissin oyle seylere ama bunlari bir bir anlatiyorsun karsindaki ik mudurune. tek amac kendini diger adaylardan daha ustun bir yere koymaya calismak. ama nasil? bitiremedigin isleri anlatarak...

gorusme bitiyor. icini doktugun icin rahatsin. daha once hic boyle konusmamistin kimseyle. zaten 6 aydir orman kurallarinin gecerli oldugu bir yerdeydin. ve dolmussun belli ki. kapidan cikarken yuzunde salak bir gulumseme oluyor. bu sefer bazi seyler yolunda gitti diyorsun kendi kendine. sevgilinle telefonda gorusurken bile "isten ciktim simdi eve gidiyorum" diyorsun. oyle bir sey olmus ki artik gorusmeye gittigin yeri isyeri olarak bellemissin bile. son derece iyimsersin ve 6. hissin bu isin olacagini soyluyor sana.

1 hafta sonra tekrar telefon geliyor. ise kabul edildigin soyleniyor. aglayarak zipliyorsun havaya. ucuyorsun resmen. krizden once is buldugun icin ve evlenmek icin gerekli parayi buldugunu artik bildiginden deli gibi seviniyorsun. daha otesi yok. ayin 1'inde gel diyorlar. kosa kosa gidiyorsun ve film o dakikadan sonra kopuyor.

ilk aylar eblek eblek etrafa bakiyorsun zaten. daha sonra is yuku omuzlarina binmeye basliyor. bir gunun nasil gectigini bile anlamiyorsun. kriz patliyor. aylar once ayak sesleri gelen kriz artik kapiyi kirip iceri giriyor. odadakilere bakiyor. herkes korku icinde ve titrek. elini uzatiyor, yanindakini kapiyor, sonra bir digerini, sonra berisindekini... her sey 3-5 gun icerisinde olup bitiyor. bu sure zarfinda ne seni ise alirken yuzunden gulumseme eksik olmayan ik muduru kurtarabiliyor gidenleri, ne de kisa bir gorusme icin odasina ciktigin, masasinda orta sekerli turk kahvesiyle limonlu sodasini yudumlayan mudur...

ortalik hala sessiz... ben hala gerginim... mutlu olmam lazim aslinda cunku 3 bucuk ay sonra evleniyorum. kredi karti ekstreme bakiyorum ve simdiden limitimin kalmadigini dusunuyorum. cuzdanima bakiyorum ve sifiri tukettigimi goruyorum. onumuzdeki aylarda borcumuz daha da artacak. bunlarin hepsi ustumde birer yuk. oyle bir sey ki gunler hem cok cabuk geciyor hem de cok yavas. ama donup baktigimda 2008'in nasil bittigini ve 2009'da mart ayina kadar nasil geldigimi anlayamiyorum.

"ben makine muhendisi olmicam! grupla yurtdisina gitcez! bisiler uretmek istiyorum! lanet kapitalizm!" diye babama cikistigim zamanlar 2004 - 2005'e tekabul eder. o yillardan guzel seyler disinda aklimda kalanlar yavas yavas silinirken, bugun turgut bey'e soyledigim sey:

"2009'u unutmayacagim"